Update #15

Ik kan beter jaarupdates schrijven, gezien de laatste update. Vandaag ben ik voor het eerst officieel weer aan het werk. Dat wil zeggen: mijn eerste freelance-opdracht sinds mijn verlof. Mijn man heeft zich teruggetrokken uit de studeerkamer, dus daar kan ik eindelijk weer mijn plekje creëren.

Inmiddels mama van drie meiden. Waarvan de jongste voor aardig wat spanning heeft gezorgd in de periode vlak voor haar geboorte. Het lukte mij om op 15 februari mijn studie af te ronden. Iets meer dan een week later kwam onze jongste ter wereld. Inieminie (zoek op Google maar even op de term ‘dysmatuur’) met de nodige zorgen. En toen kwam corona. De oudste twee thuis. Hen begeleiden, vermaken. Zo hadden we een heel lange kraamperiode. En een zomervakantie. Wat ervoor zorgde dat ik van januari tot en met het einde van de vakantie zwangerschapsverlof heb gehad.

De afgelopen weken mijn roman afgestoft en omgegooid. Een weekend door Middelburg gebanjerd, maar door corona niet alles kunnen doen wat ik had willen doen. Jammer. Maar genoeg gehoord om bepaalde lijntjes in de roman te veranderen of toe te voegen. Mijn project voor de komende maanden. Ik heb er moeite mee dat het meer tijd kost om het te schrijven, maar dat kan ik als mama van jonge kids maar beter accepteren én er van genieten. Later als ik groot ben, de meiden alle drie op school, dan denk ik al schrijvend vast met weemoed terug aan de tijd dat ik druk was met de meiden en niet toekwam aan het schrijven.

En dan die ene vraag. Ben ik een kinderboekenschrijfster? Het is fijn om op een andere manier te schrijven, het af te wisselen met het ingewikkelde van een ‘grote-mensen-boek’. Maar wat ligt mij nu echt? Scenario vond ik heerlijk om te doen, een bestaand verhaal vormen tot een (heel) korte film. En dan is daar nog steeds dat verlangen om vooral mijn eigen verhalen om te vormen tot (korte) films. Er borrelen vooral nieuwe verhaalideeën op voor grote-mensen-verhalen. Onderliggend thema: eten. Nu een verhaal over de Zeeuwse bolus, maar wist je dat er ook over andere streeklekkernijen genoeg verhalen te vertellen zijn? Maar dat merk je vanzelf. Laten we zeggen dat ik over tien jaar genoeg geschreven heb, zodat die ideeën dan tot boeken geworden zijn. Geeft mij genoeg ruimte om de verhalen te laten ontstaan.

Meisje nummer drie is wakker. Mijn werkochtend zit erop.

Update #14

Een jaar later. Oeps.
Ik leef nog. Mijn roman ook. Alleen wel in slaapstand. Een verhuizing, nieuwe specialisaties en de noodzaak van research – waar ik nu geen (priori)’tijd’ aan geef – maakt dat het na de specialisatie en een schrijfretraite in april is blijven liggen. Zo af en toe lees ik een stukje, verbeter spel- en stijlfouten. Mijmer over hoe nu verder. Maar met een gezin en nieuwe specialisaties (‘Scenario’ onlangs afgerond en eind september gestart met ‘Kinderboeken’) lukt het gewoon niet om in die bovenkamer rust en ruimte te maken om die roman te laten ontstaan. Dus we blijven even hangen. En misschien gooi ik het straks allemaal nog wel helemaal om. Kan maar zo.

Maar zo’n site als deze blijft dan wel stil in zo’n jaar. Dus toen ik voor werk enkele mails had verstuurd en uit ‘schaamte’ mijn website weg had gehaald uit mijn ‘handtekening’ onderaan mijn mails, vond ik het tijd worden om eens een update te schrijven. Al is het maar voor mijzelf.
Lees verder

Update #13

Je volledig storten op research. Ik geniet ervan. Er ligt een dikke stapel boeken op mij te wachten. Dit heeft alles te maken met mijn specialisatie: Roman en Korte verhalen. Ik heb een begin gemaakt – of ben eigenlijk vooral bezig met het voorwerk voor een roman. Lees hier meer over mijn historische roman.

Vanaf deze week heb ik een stabielere weekindeling, waardoor ik mijn werk beter kan inplannen. En dat zorgt voor meer rust. Doordat ik op dinsdagmorgen, donderdag (tot 15:00) en vrijdagmorgen mijn handen vrij heb – lees: geen meisjes om mij heen – kan ik gericht aan het werk. Dat is zó fijn. Vooral goed, omdat ik zo de tijd die ik met de meiden heb, echt aan hen kan besteden. Daar wordt iedereen blijer van.

De komende maanden zal ik af en toe wat delen van de roman. Als ik durf. Dat is wel een voorwaarde.

Oh, en er staat ook weer een nieuw Loofblad op Issuu. In december komt de 20e editie uit. Vijf jaar geleden dat we begonnen aan dit nieuwe format. En daar gaan we t.z.t. toch wel even bij stilstaan.

Update #12

In november (’17) ben ik gestart aan de Schrijversacademie. De komende twee jaar zal ik mij verder specialiseren als auteur; onder andere in het schrijven van roman en korte verhalen, eindredactie, storytelling en – de aanleiding voor deze studie – scenario schrijven.

De eerste basismodules heb ik afgerond. De eerste indruk positief. Heel prettig om van andere studenten feedback te ontvangen op mijn schrijven. Daarbij is het lezen van de verhalen van anderen inspirerend.

Samen met Lars – mijn man – fantaseren we inmiddels over het produceren van films en series. Hij zijn film, ik mijn serie. In ultieme samenwerking. Vooralsnog toekomstmuziek, want ik wil niet onvoorbereid aan deze nieuwe stap binnen ons bedrijf beginnen.

Ondertussen ben ik vooral bezig met het gemeentemagazine van onze kerk; Loofblad. Zowel de opmaak als de inhoud. Bijgestaan door twee prachtige vrouwen; Frea en Saskia. Je kunt de Loofbladen online terugvinden op Issuu: LoofbladEGH

 

Update #11

Update nummer 11, elf maanden na de laatste update. Inmiddels is baby twee een gevorderde baby en mag over een kleine drie maandjes al over naar de nieuwe levensfase – die van dreumes.

Mijn verlof duurt net zo lang als de laatste blog. In mijn kraamweek werd ik opgebeld met de mededeling dat er bezuinigd moest worden. Aan mij de vraag te overwegen welke keuze ik zou willen maken. Mocht ik door willen gaan binnen de organisatie, binnen een ander team, dan was het aan mij om dit duidelijk kenbaar te maken bij de directie. Maar, sloot mijn collega af, hij begreep het ook wanneer ik zou besluiten bij de kinderen thuis te blijven. Lees verder