Vien

Vien – officieel Josefien – is een ambitieuze vrouw. Jaren geleden is ze in een opwelling een eigen knuffelwinkel gestart. Het klinkt vrij suf – en dat is het eigenlijk ook, maar het succes is ongekend. Ze oogt zakelijk en koel, maar Vien heeft een klein hartje. Ze huilt bij romantische komedies, kroelt uit haar werk eerst minstens een uur met haar kat en houdt er van haar man Gijs zo vaak mogelijk te verrassen – in hoeverre er dan nog van verrassen valt te spreken – met een uitgebreid ontbijtje.

Iedere woensdagmiddag komen Vien en haar vriendinnen samen bij hun vaste restaurant om bij te praten en bovenal te horen hoeveel slechter de ander het heeft. Voor Vien is het vrij makkelijk om te denken dat het altijd erger kan. Haar vriendinnen zijn namelijk niet alleen getrouwd, ze zijn ook moeder. Je zou het niet denken van iemand met een knuffelwinkel, maar Vien is daar zelf nog niet echt aan toe.

Het leven van Vien verandert drastisch wanneer Gijs promoveert en Vien zelf op een ochtend realiseert dat niets meer hetzelfde zal zijn.

Vien is het eerste deel in de verhalenreeks over de vriendschap tussen drie vrouwen en hun eigen ‘vieze was die ze liever niet buiten hangen, maar dat toch wel doen’.

PROLOOG
Ik kijk op mijn horloge. Het is inmiddels ruim over kwart voor een half. Ofwel: ver over de afgesproken tijd. Het is altijd lastig af te spreken met moederenden vriendinnen. Staan ze op het punt te vertrekken heeft de dreumes opeens een spuitluier, wil de peuter per se met duplo spelen en de kleuter wil gewoon niets. Althans, dat is hoe ik het voor mij zie. En daarom moet ik er nog even niet aan denken. Kinderen.

Net als iedere vrijdag zit ik stipt op tijd aan ons tafeltje bij ons vaste restaurant. Stipt, want om half vier staan er weer negen kinderen en een moeder te springen voor mijn winkeldeur. De kinderen dan, de moeders weten zich tamelijk rustig te houden in het tumult. Maar goed, hier zit ik dan, tamelijk opvallend eenzaam te wachten op mijn vriendinnen. Glas wijn in de ene hand, iPhone in de andere hand. Zij en ik zijn onafscheidelijk. Consequentie van een eigen zaak. Altijd bereikbaar moeten zijn en klantvriendelijk. Dat laatste lukt alleen door klagende klanten – lees kinderen – te compenseren met de kleine geneugten van het leven.

Drie jaar geleden ontdekte ik een klein zaakje in ons vakantiedorpje in Spanje. Iedere dag – geen uitzondering – krioelde het van de kinderen en hun ouders. Nadat ik er voor de zoveelste keer langsliep, negeerde ik mijn kinderfobie en stapte naar binnen. Wanden vol met poppenkleertjes, futloze knuffelberen, knuffelhonden en ander knuffelgeweld. De eigenaresse bleek stomtoevallig een Nederlandse te zijn. Vol trots vertelde zij haar concept. Kinderen konden hun eigen knuffel samenstellen, tot de vulling aan toe. Wol, acryl of katoen. Booming business. Dat moest in Nederland ook kunnen dacht ik. En een goede aanleiding om over mijn kinderfobie heen te komen. Wat overigens aardig goed gelukt is. Het runnen van een succesvolle eigen zaak bedoel ik dan.

Lisse. Vriendin nummer een verschijnt slechts een kleine zeven en een halve minuut ‘te laat’, ofwel: een glas wijn later. Lisse runt een woonwinkel om de hoek. Iedere woensdagmiddag sluit ze haar zaak voor een korte onderbreking en wordt zoontje Bram uitspelen ‘gestuurd’. Alles voor onze vriendschap. Zo’n toegewijde vriendin is zeldzaam en ontmoet je maar een keer in je hele leven. “Sorry”, verontschuldigt Lisse zich, “Bram’s speeldate kon opeens niet meer, dus ik moest hem gauw koppelen aan een ander klasgenootje”. Nog een reden om niet aan kinderen te beginnen, ze zijn zo wispelturig. Maar dat kan ik haar natuurlijk niet vertellen. Daarom bestel ik maar gauw een drankje en vraag om de lunchkaart. Het zal vast niet lang meer duren voor vriendin nummer twee op komt dagen.

En ja hoor, daar is ze! Zowaar nog sneller dan de lunchkaart. Julia. Onze steun en toeverlaat die het in haar hoofd heeft gehaald over een maand naar Australië te vertrekken. Haar hart achterna, Brandon achterna. Ze had hem in Amerika ontmoet bij een groot paardenconcours. Weken na het concours kwam ze er achter dat Brandon een cadeautje achter had gelaten. Ze is zwanger. En hoe. De afgelopen woensdagmiddagen had ze boven het toilet van het restaurant gehangen. Vandaag zag ze er gelukkig een stuk gezonder uit. Dochter Floor – niet van Brandon, wel van Julia – was na wat tegenstribbelen naar oma gebracht. Wat ik trouwens wel kan begrijpen, de moeder van Julia voldoet aan alle kenmerken van een enge oude sprookjesheks. Een krakerige stem, lang grijs haar en een grote wrat op haar rechterwang.

Ik stap – loyaal aan mijn zwangere vriendin – over op bubbeltjeswater, alhoewel mijn keuze voor een pistoletje Filet American snel is gemaakt. We kakelen wat af – ik denk dat het voor omstanders in ieder geval ongeveer zo klinkt – en de tijd vliegt voorbij. Na anderhalf uur ben ik weer helemaal bijgepraat over Bram zijn bijzondere speeldate – die dus niet doorging, de opdringerige buurvrouw van Lisse en de zwangerschapseigenaardigheden van Julia. En ik heb geprobeerd zo neutraal mogelijk te vertellen dat Gijs promotie heeft gemaakt. Natuurlijk deed ik diep van binnen een dansje en wilde ik het ’t liefst uitroepen zodat het geen omstander zou zijn ontgaan.

Ja, ik denk dat omstanders best geloven dat wij drie heel gelukkige vrouwen zijn van eind twintig. Terwijl we stiekem net de dertig zijn gepasseerd en onze vuile was graag buiten hangen – alhoewel we het verrassend goed weten te verbloemen. We praten gewoon iets harder, duidelijker en langzamer als we vertellen hoe getroffen we het hebben met onze vrienden, echtgenoten en familie. Want wat niemand weet is dat de buurvrouw van Lisse het op haar man heeft voorzien en Julia – naast de zwangerschap – zo haar eigen redenen heeft om Nederland te willen verlaten.

Lees nog een paar bladzijden verder…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s