Update #11

Update nummer 11, elf maanden na de laatste update. Inmiddels is baby twee een gevorderde baby en mag over een kleine drie maandjes al over naar de nieuwe levensfase – die van dreumes.

Mijn verlof duurt net zo lang als de laatste blog. In mijn kraamweek werd ik opgebeld met de mededeling dat er bezuinigd moest worden. Aan mij de vraag te overwegen welke keuze ik zou willen maken. Mocht ik door willen gaan binnen de organisatie, binnen een ander team, dan was het aan mij om dit duidelijk kenbaar te maken bij de directie. Maar, sloot mijn collega af, hij begreep het ook wanneer ik zou besluiten bij de kinderen thuis te blijven.

Dat er de kans was op een flinke herinrichting binnen de organisatie was al bekend, er waren al wat collega’s geweest die besloten hadden elders te solliciteren. Ik was vrij afwachtend geweest. Vlak voor de zomer zou ik nog twee weken moeten werken. Terwijl ik mij daar op voorbereidde, was de directie druk in overleg. Er bleek nog ruimte te zijn voor mijn functie, maar slechts voor de duur van een jaar. Daarna konden ze mij geen contractverlenging meer bieden. Deze uren zou ik dan moeten combineren met drie dagen studeren en het draaiende houden van het gezin. Wat wilde ik? Wilde ik een jaar werken, het eerste jaar van ons tweede kindje grotendeels missen door werk en studie? Hield ik zo van het vak Nederlands? Beleefde ik zoveel plezier aan het lesgeven? Was het ’t mij waard om een jaar te investeren in een organisatie en in een opleiding, waarvan niet zeker was wat het mij na dat jaar zou opleveren? Nope. Ik hakte voor mijzelf de knoop door, maar liet de eindbeslissing bij de directie. Als een soort bevestiging van mijn onderbuikgevoel.

Hoewel het vraagt om wat (financiële) aanpassingen in ons leven, heb ik er geen moment spijt van om (weer) voor het gezin te kiezen. Een diepe buiging voor moeders die alle ballen in de lucht weten te houden. Ik had het denk ik niet gekund. Fulltime werken en studeren combineren met mijn kids en man. Oh, en met de stapels was en vieze vloeren.

Hoe nu verder? Toen Sara baby was, kwam er vanzelf een behoefte om weer aan te slag te gaan. Er kwam weer ruimte in mijn hoofd. Die ruimte is er nu nog niet. En dat is goed zo. Wat komt dat komt.

Ik zit overigens niet helemaal stil. De zoektocht naar gezinsrituelen – hoe invulling te geven aan ons christen zijn in ons gezin – is heropent. Je kunt deze volgen op: mamamazzeltov

Oh! En niet te vergeten, sinds vandaag staat ein-de-lijk het laatste verjaarsboekje van Sara op de site. Lees hier ‘Sara stelt vragen’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s