Column #11

Daar waar een ieder mens is

Vroeger – nog niet zo heel lang geleden, maar wel vroeger – was ik student en woonde ik in Ede. Regelmatig gingen mijn vriendinnen en ik naar de bioscoop, want ‘die zat toch om de hoek’. Typerend voor de bioscoop was het gemis aan popcorn. We bleven het iedere keer proberen, maar het mocht niet baten. Zonder ons bakje popcorn liepen we dan – lichtelijk teleurgesteld – de bioscoopzaal binnen.

En dan was daar het mannetje, het mannetje van de Cinemec. Voorafgaand aan iedere film mocht hij opdraven om quasi nonchalant een ‘pakkende’ inleiding te geven op de film. Dit deed hij ook bij die ene film waarvan ik mij beter herinner welke sfeer er in de zaal hing, dan het verloop van de film. My sisters keeper. “Een ieder zal huilen. Is het niet tijdens de film, dan wel ’s avonds in bed, als de film zich nogmaals in je hoofd afspeelt”, deelde hij mee. Beter kun je een film niet inleiden.

De lichten dimmen en iedere aanwezige wordt anoniem. Onherkenbaar in dit schemerlicht. Het beeld verschijnt, de film begint. Stemmen, muziek, beelden. Voor sommigen dichterbij de werkelijkheid dan voor anderen. De film nadert haar climax, welke in de zaal voornamelijk merkbaar wordt door het geritsel van zakdoekjes, zacht gesnik en een voelbare spanning. En dan is hij daar. De climax. Geen vuurwerk, geen grande finale. Maar kwetsbaarheid.

Voor mij zit een vrouw die haar emoties niet langer onder controle heeft. Haar lichaam schudt hevig, het snikken gaat over in huilen. Er volgen er meer. Vooraan in de zaal, een paar rijen achter mij en dan ook naast mij. Een enkeling verdoezelt haar gesnik met een lach. Een film is een spiegel op ons leven. We reflecteren het verhaal aan dat van ons. Het gesnik zwakt langzaam af, de film komt tot een einde.

De lichten worden feller. Geen traan meer te bekennen. Voor mij loopt de vrouw, welke net nog zo met haar lichaam had geschud. “Vanavond ga ik niet slapen”, lacht ze haar vriendinnen toe. En dan denk ik terug aan de zaal, daar waar het donker was. Daar waar een ieder mens was.

Graag laat ik een ode klinken voor ons ware gevoel. Niet om maar te varen op de koers van je gevoel, maar om kwetsbaar te durven zijn.

‘Voor jou zet ik mijn masker af, voor jou speel ik geen spel. Je mag mij zien zoals ik ben, maar bang maakt het mij wel.’ – Marco Borsato

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s